Skuteczność leczenia wulwodynii

Skuteczność leczenia

  • Najwyższa skuteczność przy leczeniu wielospecjalistycznym : ginekolog, psychiatra, seksuolog, psycholog
  • Farmakoterapia  powinna być prowadzona przez minimum 6 m-cy
  • Pełne wyleczenie wg. statystyk 60 - 70%, w pozostałych przypadkach możliwe znaczne złagodzenie dolegliwości.  90%   kobiet podejmuje aktywność seksualną.

W obrazie wulwodynii dominuje obraz zapalenia błony śluzowej . U kobiet z tym schorzeniem stwierdza się wzmożoną ekspresję genów powodujących  wzrost produkcji czynników prozapalnych. Zaburzenie równowagi w układzie immunologicznym  pomiędzy inhibitorami a promotorami reakcji zapalnej powoduje i utrwala przewlekły stan zapalny. Powoduje on proliferację zakończeń czuciowych w tym rejonie. Pod wpływem czynników prozapalnych na zakończenia czuciowe dochodzi do obniżania się progu bólowego. Reakcja bólowa nawet na niewielki bodziec również przyczynia się do  wzrostu stężenia czynników prozapalnych. Mamy tu do czynienia z mechanizmem „błędnego koła” podtrzymującym  zapalenie błony śluzowej.  Z czasem zmienia się również odczuwanie bólu w ośrodkowym układzie nerwowym. Ból jest następstwem procesu neuropatycznego, który może być umiejscowiony obwodowo lub ośrodkowo a nawet w obydwu lokalizacjach.

Proces może dotyczyć nerwów sromowych oraz nerwów biodrowo-pachwinowych i biodrowo-podbrzusznych wychodzących z nerwów rdzeniowych L1 i L2.  

U zdecydowanej większości pacjentek obserwuje się znaczne wzmożenie napięcia mięśni dna miednicy.

Przyczyny wyzwalające kaskadę zmian doprowadzających  do wulwodynii mogą być różne. Najczęściej  obserwuje się związek z nawracającymi infekcjami drożdżakami , infekcją wirusem HPV czy nawracającymi zapaleniami pęcherza moczowego. Obecnie brak jest dowodów, że wulwodynia powstaje na podłożu psychoseksualnym.

Częste jest jednoczasowe występowanie śródmiąższowego zapalenia pęcherza moczowego i zespołu jelita drażliwego.