Data aktualności informacji: 19.09.2014


Zaburzenia orgazmu u kobiet

Z wielu badań naukowych wynika, że orgazm u kobiet jest zjawiskiem złożonym i uwarunkowanym wieloma czynnikami: biologicznymi – poziomem hormonów, kurczliwością mięśni okrężnych pochwy, bodźcami erotycznymi, czynnikami psychicznymi – postawą wobec własnego ciała, osobowością, relacjami z partnerem i czynnikami społecznymi – stylem wychowania, poziomem religijności czy obyczajowością erotyczną.

Osiąganiu orgazmu u kobiety sprzyjają: udany związek partnerski, odpowiednie pobudzanie seksualne, wyższy poziom wykształcenia, zdrowie ogólne i psychiczne oraz akceptacja własnej kobiecości. Z badań przeprowadzanych w Polsce wynika, że orgazm przeżywa 92% kobiet.

Zaburzenia orgazmu u kobiet mogą przebiegać pod trzema postaciami: orgazm zbyt wczesny, trudności z osiąganiem orgazmu i brak orgazmu.

Orgazm zbyt wczesny rozpoznaje się u pacjentek, które nie mają zdolności do opóźnienia orgazmu wystarczającego aby osiągnąć zadowolenie z kontaktu seksualnego.

Jako przyczyny tego zaburzenia wymienia się: uwarunkowania masturbacyjne, doświadczenia z pierwszych kontaktów seksualnych, nadpobudliwość seksualną.

Trudności z osiąganiem orgazmu (orgazm opóźniony) najczęściej występuje u kobiet z zaburzeniami hormonalnymi, z bardzo niskim ciśnieniem krwi, jako efekt przyjmowania niektórych leków. Może być również efektem rutyny i monotonii we współżyciu, zaburzeń w relacjach partnerskich, zmęczenia, niedoboru snu i stresu.

Brak orgazmu (anorgazmia) może mieć charakter pierwotny ( orgazm nigdy nie był przeżywany) lub wtórny (orgazm był przeżywany w przeszłości)

Wśród przyczyn anorgazmii wymienia się czynniki biologiczne i, psychogenne i społeczno-kulturowe. Czynniki biologiczne to: wady anatomiczne, zaburzenia hormonalne, zaburzenia neurologiczne, zmiany pooperacyjne i poporodowe, cukrzyca, zapalenie stawów, nowotwory, infekcje w obrębie narządów moczowo-płciowych, leki , uzależnienia, menopauza, miażdżyca.

Czynniki psychogenne to: urazy i wstrząsy seksualne, wykorzystanie seksualne w dzieciństwie, lęki, cechy osobowości takie jak potrzeba dominacji, agresja i niechęć do mężczyzn, zaburzone relacje partnerskie, lęk przed uzależnieniem się od partnera, lęk przed utratą samokontroli.

Czynniki społeczno-kulturowe: represyjna obyczajowość erotyczna, niewłaściwa edukacja seksualna. Leczenie zaburzeń orgazmu dostosowuje się do wyników badań diagnostycznych, osobowości pacjentki, relacji partnerskich i czynników kulturowych. Stosuje się metody farmakologiczne, psychoterapię i metody treningowe.